W hołdzie lekarzom poległym w czasie II Wojny Światowej

Zdj. 2  Od lewej: dr med. Adam Czarnecki,  dr Zbigniew Miller, prof. dr med. Jerzy Woy-Wojciechowski.
 

Tablica została umieszczona na ścianie jednego z pawilonów Szpitala Ujazdowskiego,  miejscu od dwóch wieków związanym z polskim szpitalnictwem wojskowym. Już pod koniec panowania ostatniego króla elekcyjnego Stanisława Augusta Poniatowskiego powstał na tym terenie lazaret dla żołnierzy. Następnie działał tam szpital dla Wojsk Polskich Księstwa i Królestwa Kongresowego. Po upadku powstania listopadowego w 1932 roku do czasu odzyskania niepodległości był tam szpital dla wojsk zaborcy. W okresie międzywojennym  znajdował się tam szpital oraz Centrum Wyszkolenia Sanitarnego Wojska Polskiego - CW San, co było odpowiednikiem Wojskowej Akademii Medycznej. Szpital ten został częściowo zniszczony podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku, a po wkroczeniu wojsk niemieckich w czasie okupacji pełnił nadal rolę szpitala wojennego dla leczenia chorych i rannych jeńców – żołnierzy polskich. Prowadzona była też tam rozległa działalność konspiracyjna. W czasie powstania warszawskiego w 1944 roku  pawilony Szpitala Ujazdowskiego w znacznym stopniu uległy zniszczeniu. Po zakończeniu wojny Szpital nigdy nie powrócił na ten teren. O zniszczone pawilony zaczęły ubiegać się różne instytucje. W miejsce pawilonu, na którego ścianie wmurowana została tablica, powstało Muzeum Ruchu Rewolucyjnego. Pomimo wysiłków i ogromnego zaangażowania się Prezesa Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, profesora dr. med. Jerzego Woy-Wojciechowskiego, nie udało się doprowadzić do utworzenia w tym pawilonie Muzeum Historii Medycyny i siedziby PTL. Aktualnie mieści się tam Instytut Teatralny, a w sąsiedztwie, w jednym z odbudowanych pawilonów, znajduje się Główna Biblioteka Lekarska.